Innerbeauty Levenslessen

It’s a Beautiful Day #persoonlijk

6 november 2015
Wees lief voor jezelf

“It’s a beautiful day” schalt U2 uit mijn radio terwijl ik huilend de snelweg op rijd. Ik ben net bij de huisarts geweest want ik wil mijn medicatie afbouwen. Ik geloof er namelijk niet meer zo in, ik geloof niet meer in het gegeven dat deze pillen nog iets voor mij doen. Ik voel al een hele tijd zoveel minder, en vergeet de dingen ook zo snel. “Ik wil het niet, ik wil het niet, ik wil het niet”, dreunt het in mijn hoofd.
“It’s a beautiful day, don’t let it get away”, Bono zingt nog even door en het komt rechtstreeks vanuit mijn oude autoradiootje mijn hart binnen. Ja Bono denk ik bij mezelf, al jaren probeer ik mijn goede humeur te bewaren en ‘mijn geheim’, want niemand mag aan mij zien dat ik regelmatig pijn heb. Niet in mijn been, niet in mijn buik of rug maar met het net doen alsof het leven fantastisch is. Natuurlijk doe ik mijn best, ik probeer er elke dag op mijn best uit te zien, doe lippenstift op en leuke kleren aan en lach naar iedereen. En soms werkt het ook om net te doen alsof waardoor het nare zware gevoel richting de achtergrond verdwijnt. Want zo snel mijn depressieve gevoelens weer op de loer liggen komt er meteen een reddende gedachte in mij op hoe ik deze donkere zwarte gedachten kan omdraaien. Ja, ik ben er de hele dag druk mee bezig.

It’s a beautiful day, don’t let it get away

Het liedje is bijna afgelopen maar de tranen blijven komen, ik voel mij wat lichter worden, maar mijn gedachten dwalen weer af naar het gesprek met de huisarts deze ochtend: “Ja, reken er op dat je je hele leven medicatie moet blijven slikken om een depressie of terugval te voorkomen”. Acceptatie, daar draait het tenslotte om. Dat ik het niet kan en niet wil accepteren gaat er bij deze jonge vrouw niet in. Oké besluit ik, net zoals ik over vele gedachten die in mijn hoofd afspelen een besluit maak, dan probeer ik er maar het beste van te maken. Tenslotte ben ik zelf de enige die dit kan bepalen, nietwaar?

Wanneer ik bijna thuis ben mijmert het liedje van U2 nog door in mijn gedachten en zodra ik de deur open doe van mijn fijne kleine huisje komen er vijf poezenbeesten naar mij toe en piepen er twee ronde cavia’s om eten. Ik voel een warmte van dit leven in huis en soms wanneer ik de warmte niet zo goed in mezelf kan vinden ben ik nog eens extra dankbaar dat ik voor ze mag zorgen. Het nare gevoel in mijn hoofd is nog niet verdwenen maar ik probeer er het beste van te maken. Don’t let it get away. Mijn tranen zijn gedroogd.

Liefs Mooi van Koosje ♥

4 Comments

  • Reply Petra 7 november 2015 at 08:24

    Wat heb je dit weer prachtig en heel herkenbaar omschreven, Geestelijke pijn hebben vind ik zelf heel moeilijk omdat je het zelf al soms haast niet begrijpt . Laat staan dat je het aan anderen uit kunt leggen, waarom het niet over gaat…It’s a beautiful day, don’t let it get away, is wel echt een regel die het gevoel, wat ik soms ervaar als ik thuis kom en onze ” poezels”begroeten goed omschrijf Ik ga deze wijze woorden van Bono proberen te onthouden, voor de momenten dat het weer wat moeilijker is…….groetjes petra

    • Reply Mooi van Koosje 7 november 2015 at 08:33

      Muziek is een heel belangrijk medium maar soms komen ze wel maar soms ook niet bij me binnen. Dit liedje was eigenlijk perfect voor het moment. Liefs Debbie

  • Reply happybudgetcooking 7 november 2015 at 23:33

    Heel mooi geschreven. Ik begrijp goed hoe jij je voelt.

    Ik zit ook even in een diepe donkere put en probeer mezelf weer terug te vinden.

    • Reply Mooi van Koosje 8 november 2015 at 11:14

      Dank je voor je reactie. Sterkte en knuffel van mij

    Leave a Reply

    CommentLuv badge